Kim en Lotte kwamen te laat in de les. Aangezien we helemaal in het dorpshuis zitten, laten we laatkomers niet helemaal op en neer lopen voor een briefje, maar geven we de telaatmelding even door aan de administratie. Anders is het lesuur al voorbij voordat ze een briefje hebben: een leerling loopt soms langzamer dan een astmatische bejaarde in de Himalaja bergop.  Eerst maar eens gevraagd of er een bijzondere reden voor hun late komst was. Die was er. Ze hadden een van de leerlingen geholpen. 't Klonk allemaal helemaal Florence Nightingale, maar geheel getrouw de afgesproken procedure zeiden we: "Uitstekend. We geven een telaatmelding door, regel het verder met de leerjaarmentor als je denkt dat je een goede reden had om te laat te komen." We kunnen tenslotte niet overal achteraan lopen. Maar daar nam Kim geen genoegen mee. "Maar het is toch goed dat we geholpen hebben?" Ja, dat was ongetwijfeld zo, maar dat konden ze dan afkaarten met de leerjaarm... "Gelooft u ons niet?" Door die vraag waren we even uit ons procedurele veld geslagen. Ja, natuurlijk geloofden we Kim en Lotte wel. Maar gelijke monniken, gelijke kappen: Thijs was ook te laat - zij het zonder reden - en kreeg ook een melding aan zijn broek. Die kon dan ook naar de leerjaarm... "Vertrouwt u ons verhaal dan niet?" Eh...  Veel fundamenteler gaan vragen niet. Telaatmelding ingetrokken,* indachtig de memorabele uitspraak van onze huisfilosoof Rob van Woerkom: "Rechtvaardigheid, betekent niet dat je geen onderscheid kan maken. Het schrijft het zelfs voor." Kim wordt vast advocaat. Een hele goede.
* Hierbij stellen we met nadruk de dirkscheringaclausule: behaalde resultaten in het verleden bieden geen garantie voor de toekomst!