| < Terug naar Home |
 22-09-2009 (DG 680) Julie had schik. Heel veel schik. Om Imke. Die kon namelijk iets, waardoor Julie niet meer bijkwam van het lachen. En Julie was er van overtuigd dat het grappigste was, wat er op dat moment gaande was. Wij hadden daarom ook heel veel schik. Maar niet zo zeer om Imke, maar meer om Julie die zo’n zichtbare schik had. 2B had ook schik. Die dachten dat het wel leuk zou zijn om de aardrijkskundeles achterstevoren te volgen. Ze zaten daarom al muisstil in deze ietwat ongebruikelijke houding klaar voor de les. Dat ze ook daadwerkelijk een poging mochten doen om de les op deze manier te volgen, hadden sommigen alleen niet verwacht. En hoewel de meesten er toch maar voor kozen om de neuzen weer richting het bord te laten wijzen, hielden sommigen stug vol. David ontdekte al snel dat zijn schoot toch echt te klein was om zowel een werkboek, handboek en een aantekeningenschrift werkbaar te herbergen. En aangezien achterbuurvrouw Marilou zelf haar tafelblad volledig in gebruik had, koos hij eieren voor zijn geld. Alleen Jorrit gaf niet op. Alle aantekeningen belandden keurig in zijn schrift en ook de video kon hij volgen. Toch handig zo’n spiegelklok achter in het lokaal niet waar? En tot slot Niek. Net een jaartje ouder voelde hij zich ook meteen de belangrijkste persoon in het lokaal. Helaas ging het daar toch echt even mis. Maar wel weer een vermelding in de faits divers. Nog drie te gaan deze week. 21-09-2009 (DG 679) Waar zullen we eens beginnen om verslag te doen van deze dag. Bij de verjaardag van Niek en Linsey? Altijd leuk! Bij 2C die vanmiddag, genietend van een lekker zonnetje, letterlijk de boom in konden? Ook leuk! Nee, de meeste aandacht hoort eigenlijk toch wel te gaan naar onze bijzondere gasten. Want na een onderbreking van een jaar waren ze er gelukkig weer: de Britse oorlogsveteranen. Wederom wisten ze klas 3 te boeien met hun machtige verhalen over een periode die nooit vergeten mag worden. De sectie geschiedenis liep weer, terecht, over van trots. Want zo’n veertienjarige pet naast een vijfentachtigjarige baret levert gewoon een ontroerend mooi tafereel op. Real life stories van real life people, daar kan gewoon geen boek tegenop. Hope to see you again next year! 18-09-2009 (GL 678) Niveau. Er bestaan mensen die weten wat dat inhoudt. Niveau. Je hebt zeeniveau. Dat is dat je weet waar de zee hoort te zijn. Je hebt Op Nieuw Niveau. Da's het boek dat ze bij Nederlands gebruiken. En je hebt een onduidelijk soort niveau, waaraan mensen kunnen merken of het allemaal nog gaat zoals het hoort. Sommige dingen schijnen daarbij wel of niet te kunnen en vrijdagen zijn van die dagen waarbij "het niveau nog wel eens te wensen overlaat." Waar ligt dat dan aan? Waar konden we dat dan aan merken? Nou, zeggen die mensen dan, het gaat dan over dingen - hoe zullen ze het eens zeggen- die platter zijn dan gewoon. Snappie? Nee, helemaal niet, maar vroegen we die mensen vandaag om een voorbeeld dan hadden ze er wel een paar. Zo zei Jorrit "Gaan we een nummertje doen?" tegen de juf. Zo hadden Jody en Roos een vraagje over de stof. Vroeg Roos zich af "How's your sex life?" en reageerde Jody met "Hoe is je geslachtleven?!" Hmm. Bracht dit ons dan verder in het begrip van die vreemdsoortige benaming "niveau"? Ja en nee. Kennelijk heeft het iets met communicatie te maken. Maar wat precies? Is er geen ministerie van Gezins- en Ethiekzaken die ons precies kan vertellen aan welke eisen onze communicatie moet voldoen om van "voldoende niveau" te zijn? Met afvinklijstjes en woordwegingsfactoren? En controleformulieren? Met een spraak-datarecorderemissiecontrolecommissie? Dat we vooraf moeten weten of een zin +12 of -3 waard is? En buiten scheen de zon en werd het langzaam weekend.... 17-09-2009 (SH kl 5, 677) NO! “Dat meen je niet” en “Hoezo dan” en “Dat slaat dus echt hélémaal nergens op” werd er een weekje geleden geroepen toen er duidelijk werd gemaakt dat de scholieren niet meer mochten werken in hun werkboek. De eerste vraag van een vijfde klasser is natuurlijk: “Maar waarom dan niet? We schrijven toch altijd in ons werkboek?” Maar er werd al snel duidelijk gemaakt dat de reden hiervoor was dat de scholen tegenwoordig de boeken moeten betalen en dat de overheid de scholen hier geld voor geeft (pluspunt voor de overheid!), aangezien de overheid (daar gaat het pluspunt) niet alle kosten dekt, moeten scholen op de aankoop van boeken gaan bezuinigen. Dus de school huurt of koopt boeken, met onder andere werkboeken en vertelt scholieren vervolgens dat ze er niet in mogen werken, zodat de werkboeken een aantal jaren meekunnen en de school dus kosten bespaart. Maar hallo! Werkboeken zijn toch werkboeken?! Je moet er toch in kunnen werken!? Anders zouden ze niet werkboeken heten. Maar gewoon boeken en dan raken leerlingen in de les in de war, want dan weten leerlingen niet meer welk boek de docent bedoelt als die zegt: “Pak maar je werkboek”. Als men niet meer mag schrijven, tekenen of wat dan ook, dan zal er een stukje schoolcultuur verloren gaan, want iedereen weet (en ook al mag het niet) in werkboeken kliederen scholieren altijd. Of het nou om een geheim tekstje gaat, ezelsbruggetje, leuke tekening van een bloem die volgekleurd is met markeerstiften of om een rare tekening van je achtertante. Anyway. Begin deze week werd duidelijk gemaakt aan de verdrietige vijfdje klassers, en vast ook aan de scholieren van ND, dat we WEL in het werkboek mochten werken! Althans in een aantal werkboeken. Zo hebben we vernomen dat het bij Duits niet zo het geval is, maar op den duur zal de school (nadat ze deze tekst hebben gelezen) ook maar accepteren dat werken in het werkboek toch wel het beste is.
16-09-2009 (GL 676) Wat? Toets? Nu al? 3D had alweer een toets voor Nederlands gepland staan en 5D had maandag alweer een eerste toets. Tss! Alsof de vakantie niet anderhalve week geleden nog maar net afgelopen was. Hoe lang gaat het nu weer duren voordat we weer mogen genieten van een beetje relatieve vrijheid. Sommige kantoorhumorpummels zeggen op woensdag "dat de week weer is gebroken". Deze woensdag was natuurlijk wel bijzonder? Waarom? Vandaag was voor het eerst het hele rooster getest en had iedereen (ook klas 1) alle dagen van de week een keer mogen uitproberen. Vandaag kwam ook het lijstje met leerlingen dat van klas was gewisseld of een ander vak had gekozen. Net nadat we de klassen in onze agenda hadden geschreven. Arme Robin. Het hele jaar zal ze als laatste genoemd worden. Gelukkig hadden we Koos al ontdekt. Die staat veilig op zijn alfabetische plekje. Maar Robin. Tsja. Dat komt gewoon een heel jaar niet meer goed. Gelukkig is ze Robin. Dat scheelt.
|  |