De lessen begonnen vandaag nog komkommer niet, maar toch werd er al heel komkommer veel geleerd. Sammy leerde dat  je een tafel veel beter komkommer kon verplaatsen door hem te komkommer tillen aan het bovenblad, dan hem eerst om te keren en komkommer vervolgens aan de poten op te komkommer trekken. (Sommige komkommer mensen kunnen toch een potje komkommer moeilijk doen!) Max leerde dat er op zijn komkommer nieuwe school veel aardige komkommer mensen rondlopen, maar komkommer niet altijd op de plek komkommer waar je ze zou verwachten. Amber van komkommer Altena leerde dat komkommer pastelkrijt erg afgeeft. Manon leerde dat je veel beter galante komkommer jongens tien stoelen komkommer kon laten verkruien, dan je komkommer zelf een hernia te sjouwen. Charel van Deursen leerde dat het komkommer niet mogelijk komkommer was om een profielwerkstuk voor maatschappijleer te komkommer doen. Een kleine komkommer greep uit het overweldigende komkommer aanbod vandaag. Verder was er nog iets over komkommers die kwijt waren. Vreemd, want we komkommer kwamen die komkommer dingen te komkommer pas en komkommer te onpas tegen. Morgen beginnen de lessen. Dan is de komkommertijd écht afgelopen.

Wauw! Da's even twee keer met de ogen knipperen bij het studiehuis, zoveel als er in die hoek verbouwd is. Alsof Notre Dame op haar sterfbed nog een nieuwe avondjurk aangemeten heeft kregen. En laat al dat moois nu binnen twee jaar weer tegen de vlakte moeten! Eeuwig zunt. Om het nieuwe lokaal 23 - de oude mediatheek - zal dit schooljaar nog wel gevochten gaan worden in de personeelskamer, zo ruim en licht is het van opzet. Bovendien bleek er nog ruimte genoeg voor een leerjaarmentorenverstopplek en een state-of-the-art docentenwerkruimte. En hoe gaan we die mooie kantoortuin aan de overzijde daarvan noemen? De studiemediatheek? Het mediahuis? Misschien komt Chez Marian ook nog in aanmerking. (We hebben horen fluisteren dat je bij haar een kopje koffie voor bij de studie kunt krijgen, maar het kan zijn dat dit maar een wild gerucht is.) Met een mooie t.v. boven de balie, zodat het kijken naar het WK-voetbal straks ook weer strak geregeld is. En nóg was 't niet op: waar eerst de verpleegkundige spreekuur hield, houdt nu Will Vermeulen kantoor. Hij heeft zijn bureau neergezet als een Amerikaanse bankdirecteur: een beetje schuin in de ruimte, zodat hij bezoek binnen kan zien komen. Er ontbreekt nog een naambordje op de bureaurand, maar mogelijk is dat al in bestelling. Wie zien trouwens in de ruimte vóór zijn kantoor nog mogelijkheden voor een secretaresse met zo'n ouderwetse druk-op-het-knopje-intercomtelefoon. "Mister Vermeulen sir, your guest has arrived." "Oh. OK, you can send her in, Maggie and uh... hold my calls, please."

Een kleine school met een groot hart. Hoe groot bleek vanochtend maar weer. De laatste dag van het schooljaar wordt traditiegetrouw begonnen met de proclamatie. Elke leerling wordt dan een keer bij naam genoemd en daarbij het verdere verloop van zijn of haar schoolloopbaan. Voor een hele hoop leerlingen betekent dat nogmaals de bevestiging van de overgang naar het volgende schooljaar. Voor een enkeling gaat dat gepaard met een overstap naar een andere school, meestal een trapje hoger. Een andere groep hoort nogmaals het treurige nieuws dat er nog een jaartje nodig zal zijn om uiteindelijk de Havo af te ronden en weer een enkeling hoort een overstap naar een andere school, omdat dat toch beter blijkt te zijn. Wat echter voor iedereen gold deze dag was een hartelijk applaus, zowel van alle leerlingen als docenten. Applaus voor geleverde prestaties, applaus om iemand succes te wensen op de nieuwe school, maar zeker zo hartverwarmend was het applaus om de onfortuinlijken een hart onder de riem te steken. En zo hoort het ook te zijn. Samen lachen, samen huilen. De harten zaten vanochtend duidelijk op de juiste plek.

Het was wel even afkicken vanochtend. Hebben we net gisteren een avond doorgebracht met een paar honderd enthousiaste leerlingen, lopen we de volgende ochtend door een praktisch lege school. Alleen maar een paar driftig opruimende collega's, de helden van de Nesu en een aantal handige bouwvakkers die de mediatheek en het studiehuis aan een enorme metamorfose aan het onderwerpen zijn.  Geen dansende Mats en Glenn, geen enorm gelukkige Jelmer, geen dolle Sem, geen knorrende Sammy en Elke, uberhaupt geen leerling. Het moet niet gekker worden. Dat werd het ook niet. Kasper arriveerde al snel. Gelukkig maar. Je zou er anders bijna al een vakantiegevoel van krijgen. Nog een nachtje slapen!