Het eindfeest had met de alcoholcontrole een extra attractie in huis. Sommige fietsten er speciaal kilometers voor om - in de vaste wetenschap dat ze stevig hadden ingedronken - om zich weg te laten sturen. Een aantal oud-leerlingen scoorden hoog in het segment "reeds behoorlijk aangeschoten" (meer dan 3x de norm). Vrolijk werd er geblazen en even vrolijk verliep de aftocht richting onbekende bestemming. We achten het niet onwaarschijnlijk dat aan het einde van de fietstocht wel weer een vers flesje bier zou staan en de avond moest eigenlijk nog beginnen. Mag de man die ooit verzonnen heeft dat 16 jaar een goede leeftijdsgrens was voor het nuttigen van alcohol alsnog (desnoods posthuum) in het openbaar onthoofd worden? Het lijkt wel of sinds het stellen van die leeftijdsgrens de hunkering naar alcohol steeds heviger wordt. We horen van derdeklasfeestjes bij ouders thuis waar - ach ja, bijna zestien hè - volop gedronken wordt. Zelfs hoorden we van een eersteklasfeestje waar de ouders het wel een goed idee vonden om een kratje bier neer te zetten. Foei. Gelukkig staat Notre Dame op de Thermopylaepas van het gezonde verstand nog weerstand te bieden tegen al deze alcoholzucht, gewapend met haar blaasapparaatje. Weg met die moderne Atheense zeden! Voor Sparta!

Het vrolijke kabaal verstomde vandaag al vroeg en ongeloof ging de boventoon voeren.

Sterkte lieve Gijs en Femke.

Kijk je mag dan wel Bill Gates heten en wat betreft je vermogen meer bij elkaar gesprokkeld hebben dan heel veel andere mensen samen, dat geeft je nog niet het recht om onschuldige, hardwerkende mensen lastig te vallen. Vandaag was namelijk  het D-day: de allerlaatste cijfers van dit schooljaar moesten ingeleverd worden. En om de administratie dan te completeren, is het bij veel docenten de gewoonte een printje te maken van de cijferlijst. Normaal gesproken een fluitje van een cent, vooral vergeleken met alle noeste arbeid voorafgaand aan deze laatste handeling. De printer in de personeelskamer leek samen met al zijn collega-printers echter al een voorsprong te hebben genomen op de zeer snel naderende vakantie. Er was geen cijferlijst-beweging in te krijgen. Toch bleek het euvel deze keer niet binnen de oude, zuchtende muren van de dame gezocht te hoeven worden. Microsoft had namelijk besloten een soort van algemene update te gaan doen en magister* vond het ook nodig om de boel te bemoeilijken op printgebied. Kortom, Notre Dame had weer het nakijken. En juist daar dachten we nou net klaar mee te zijn. Zucht, nog vier dagen.
* zeer veelvuldig gebruikt computerprogramma op onze en vele andere scholen.

Klas 5 weggewerkt. Klas 4 afgewerkt. Klas 2 op kamp. Klas 3 op schoolreisje. Klas 1 thuis aan het lummelen. Er was niet veel te doen op school. Gina Lootsma zorgde gelukkig voor nog wat herrie door in de directiekamer het certificaat van haar cursus zorgcoördinator feestelijk in ontvangst te nemen. Een mini-diplomauitreiking (klik hier voor een kiekje) met officials van de opleiding, directie en collega's, bloemetjes en een vent (haar vent om precies te zijn). En met een heuse ochtendreceptie met koffie, thee en - yummy! - chocolaatjes en - lekker! - petits fours en - huh!? eh... - komkommer en tomaat. Kom-kom-mer en to-maat. Bij de koffie. Misschien maken we hier een klassieke obese denkfout, maar op de een of andere manier krijgen we komkommer en tomaat maar niet aan koffie en thee in de ochtend gekoppeld. Vroeger ja, toen kregen we op feestjes nog rauwe bloemkoolroosjes en stengels selderij voorgeschoteld. Maar dat was dan 's avonds met een vette dipsaus en een pilsje om al dat leed weg te kunnen spoelen. Bovendien was dat niet voor niets vroeger. Toen werden er ook nog per ongeluk onverantwoorde liefdesbabies geboren, om maar eens een andere abnormaliteit te noemen. Maar anno domini MMIX, komkommer en tomaat bij de koffie... Als dat in de personeelskamer maar niet de toon gaat zetten bij verjaardagen: "Hé, wat zien we daar: winterwortel met eikenbladsla! Toe maar! Wie is er jarig?"

Wie schrijft, blijft. Dat weten we bij het faitsdiversteam maar al te goed. Voor de maatschappelijke stage hebben een aantal van onze derdeklassers meegedaan aan een project om verhalen van senioren uit Ooij op te tekenen. Een project van de hand van onze buurvrouw Leidy van der Aalst, de bevlogen wethouder van de gemeente Ubbergen. En zo stonden daar opeens Mandy, Sammy, Kelsey en Elke² achter een katheder in het dorpshuis van Ooij om - lekker eng - de zaal toe te spreken met een stukje uit het interview dat ze met een ervaren dorpeling gehouden hadden. Dat voordragen deden ze uitstekend en voor alle aanwezigen was duidelijk dat hier een erg leuk concept bedacht was, met verhalen en interviews, waarmee een stukje lokale historie werd vastgelegd voor het nageslacht. Als we ons niet vergissen, gaat dit een reizend circusje worden dat alle gehuchten en dorpen in de omgeving aan zal doen. Om uiteindelijk weer van voor af aan in Ooij te beginnen om weer een ander stukje orale geschiedenis vast te leggen. Wie weet zit daar straks de hoogbejaarde mijnheer Verhoeven nog eens een keer op de praatstoel tegenover een frisse jongere zijn verhaal te doen. "Jaja, toen werkte ik op Notre Dame.""Wat is dat opa, Rotterdam?" "Nee joh, Notre Dame, je weet wel, die school die toen tot halverwege de tweede verdieping de grond in was gezakt omdat ze de fundering niet goed berekend hadden. Ja, dat was lachen." Niet alles blijft immers.