Ashes to ashes, dust to dust. Eigenlijk wás hij al stof. Lesstof om precies te zijn. Als grote held van de clipjescultuur van de jaren '80 hadden we Michael Jackson al geruime tijd in de muzieklessen en in de lessen kunst algemeen begraven. Nu gebiedt de eerlijkheid om te zeggen dat hij in de klas de laatste tien jaren altijd wat lacherig ontvangen werd. Het was niet eenvoudig om zijn betekenis voor de popmuziek en de popdans over te brengen. Wacko Jacko met zijn mondkapjes, mislukte cosmetische ingrepen en verondersteld pedofiele pretpark lag wat beter op het netvlies dan de weergaloze King of Pop die hij in zijn hoogtijdagen was. Overigens ook leerzaam om te zien hoe de afgeschreven en berooide Jackson na zijn dood weer een populaire moneymachine is geworden. Dezelfde leerlingen die hem hebben weggelachen, struinen nu het internet af om op de golven van de hype naar filmpjes te zoeken van deze beklagenswaardige ziel. We hebben het al vaker in de les gezegd: niets zo goed voor de populariteit van een popmuzikant als een vroege dood. Elvis, Jim Morrison, Kurt Corbain, voorbeelden te over. Aftakeling is niet sexy, of je moet Mick Jagger heten. Misschien dat we daarom in de LOB-lesen een popcarrière maar eens moesten gaan ontraden. Veel te riskant. Je moet er toch niet aan denken dat bijvoorbeeld Lars of Charlotte wereldsucces zou gaan krijgen. Beter Pabo of zo, veel veiliger. Alhoewel... of Michael Jackson als onderwijzer op een basisschool wel zo'n goed idee zou zijn geweest...

De mademoisellen van het taaldorp Frans waren al vroeg in de weer. De boulanger moest immers worden ingericht, het office du tourisme en de andere Franse pleisterplaatsen. Vreemd genoeg heeft het taaldorp Frans geen pharmacie, terwijl in Frankrijk er toch in elke petit village wel eentje is. Nergens worden blijkbaar zoveel pillen geslikt als in Frankrijk. Zou een fransoos die naar de docteur gaat, per se met pillen thuis willen komen? Vrouwlief zou immers eens mogen denken dat ie zich aanstelt. Bij zo´n pharmacie kunnen we ons ook aardige gesprekjes voorstellen: "Voulez vous les préservatives jaunes ou les préservatives avec le goût de fraises?" "Ou est la cabine d'essayage?" "Avez vous le Viagra très forte?" Glenn en Roy hadden trouwens ook pillen moeten slikken. Pijnstillers. Glenn had het aan de stok gehad met een gietijzeren paal en Roy had lopen stoeien met een kapot aquarium. Ze hadden beiden het onderspit moeten delven, zoveel was wel duidelijk aan hun ingezwachtelde polsen te zien. Glenns verhaal was het leukste. Hij had bij de boksbal op de kermis verwoestend uitgehaald, was daarbij doorgeschoten en had een gietijzeren paal een uppercut gegeven. Deze was daar natuurlijk niet van gediend, met als resultaat een aantal gebroken vingers. Kleine troost: het belletje ging. Prijs? Geen prijs. Of toch: hij mag nu zijn SE´s op een laptopje doen. Sè formidable sa , nessepa?

Iedereen keek er naar uit, nog een keer de aula in om voor de laatste keer felicitaties te ontvangen, een praatje te maken, succeswensen te krijgen voor de toekomst en (wellicht) een biertje te drinken met een leraar. Bij binnenkomst werden we allemaal welkom geheten in lokaal 1 en werden we verzocht om door de gang met een (koud!) flesje water in onze handen richting de aula te lopen. Een echt 'arena/de kuip' gevoel, alsof je in de spelerstunnel richting het veld voor de WK-finale loopt. Onder luid applaus werden we ontvangen door alle aanwezigen en mochten we een plaatsje vooraan uitzoeken. Eerst een mooie openingsspeech van de directrice, daarna de onthulling van het thema: het 'diner', gevolgd door een mooi zelfgeschreven lied van de leraren. Na dit zeer vermakelijke voorprogramma waren we zelf aan de beurt: in groepjes van 5 moesten alle 5e klassers het podium op om een gedichtje over de desbetreffende persoon aan te horen. Bovendien stonden de 5 leerlingen niet zomaar op het podium als groepje, ze waren onderdeel van een 'menugang'. Zo waren er de bloemetjes op de tafels, waar natuurlijk Lynn en Rosa bij hoorden. De galante obers, met, wie anders dan Ward, de Entertainers met de Castle Lane Rock presentatiecrew inclusief Myke, enzovoorts. Al met al een zeer geslaagde middag in een bloedhete aula, gevolgd door een 'Walk of Fame' met veel handen voor de leraren en veel kussen voor de leraressen. Heel veel, het viel Jo Heisen zelfs op: ' Jullie zoeken ze wel uit he?'. Zeker, dat deden we. Als je er nog één keer de kans voor krijgt, grijp je hem met beide handen. Hopelijk grijpen alle geslaagden in de toekomst ook alle kansen die ze krijgen met handen én voeten. Dan zien jullie ons over een paar jaar vast wel weer terug, maar dan als volgroeide zakenman, zakenvrouw, meester, juf, gameontwerper, profvoetballer, vuilnisman, of misschien zelfs wel als collega! Toch...?
Ook namens het faitsdiversteam van harte gefeliciteerd Teun! Je hebt van jezelf de te kloppen man gemaakt: 17 faitsdiversbijdragen kwamen van jouw hand. Een record voor een leerling!

Rode kaarten. Sommige zijn slecht voor het humeur van een mentor, zoals de berg rode kaarten in het postvak van Josje van der Woude. Er waren een paar leerlingen geweest die zich nog even van hun ergste kant wilden laten zien. Andere rode kaarten zijn minder erg. De twee van Jorrit lieten nog even - na de vervaldatum- een dikke onvoldoende verdwijnen. Toen dat eenmaal bekend werd bij andere leerlingen uit 1B, was het hek ook van de dam. Josine wist nog een missertje dat weggepoetst kon, Demi had er ook nog wel bananenschilletje tussen, enzoverder...
Niet alleen werd er afscheid genomen van onvoldoendes, er waren ook andere laatste aanwezigen. De geslaagde vijfdeklassers mochten zich nog even voor de allerlaatste keer van hun beste kant laten zien. In een broeierige aula werd hulde gebracht aan hun prestatie. Martijn, die de hitte even wilde ontvluchten, werd net op dat moment naar voren geroepen om een bloemetje in ontvangst te nemen. Michael werd vergeleken met een zelfontspanner en Yael met een model. (Was het niet warm genoeg in Spanje?) Daarna gingen de feestelingen langs de erehaag van docenten om nog even na te praten. Het was nog lang warm en gezellig en toch bekroop ons een beetje een anti-climax-gevoel. Was dit nu echt de laatste keer dat Martijn effe een praatje deed? Pieter onbehoorlijk veel lawaai maakte? Teun, Nils en Frenk ons aan het lachen maakten? Tsja... zo gaat het nou elk jaar. Leraar, elke dag anders? Echnie. Elk jaar hetzelfde....