Eten, eten en nog veel meer eten. Daarnaast ook nog eens geld. Heel veel geld. De leerlingen van Notre Dame hebben de afgelopen dagen zich van hun medemenslievende kant laten zien: er werd geld opgehaald voor Serious Request. In vier dagen werd er een recordopbrengst verzameld. De aanjagers -slechts een leerling of zeven- wisten meer dan 800 euro bijeen te brengen. De school legde er nog eens een flink bedrag bovenop, zodat zij een prachtig bedrag naar Groningen mogen gaan brengen. De eersteklassers deden er nog een stevige schep boven op: zij hebben vijf (vijf!) schoonwatertanks bij elkaar verzameld voor SONOB. Al met al kunnen we zeer tevreden terug kijken op zeer geslaagde en leuke acties.
Eten: dat was het andere thema van vandaag. De onderbouwklassen ontbeten samen. Er waren eitjes gekookt om half zeven, cakes gebakken, "pigs in blankets" gemaakt, wraps gevouwen, sinasappelsap gemorst. Er was lekkers, er was gezelligheid en saamhorigheid. Een mooie, waardevolle afsluiting van een drukke, zware en roerige periode. 

Wit. Wit. Wit!!! Koud, nat en wit. Of even verderop bruinig en "sloshy." Zo een mooi woord - zou het een onomatopee zijn? - hebben we er zelf niet voor in het Nederlands. Over lastige woorden gesproken: er werd weer volop nagepraat over het Groot Dictee: wie vond welke woorden lastig, hoeveel fouten er gemaakt waren, dat je stupiedst gewoon moet schrijven zoals je het zegt en zo meer. Er werd vooral veel afgeteld. Hoeveel uur nog? Tot het einde van de dag. Tot het einde van Serious Request. Tot het einde van de stapel twee en eencentmuntjes. Tot het einde van de stapel kaarten die in enveloppen moest. Wit. Sereen. Ja. Morgen mooi beginnen met de vakantie. Ja.   

Het weer? Het weer was weer het weer. Piet Paulusma voorspelde sneeuw. We zagen een beetje hagel-mot-sneeuw... Koud was het in ieder geval. Zo koud, dat we gisteravond heeeeeel vroeg de luikjes dicht deden. Vooral omdat we zeker wisten dat we onze wagen 's ochtends moesten gaan ontdoen van een mistig, plakkerig, koud laagje. Zonder krabber, want die hadden we eergisteren gebroken. En toen stapten we in, maar moesten we bij het dorpshuis alweer uitstappen, niet omdat er leerlingen stonden te wachten op wroeging, maar omdat we niks zagen vanwege het beslagen voorruit. Koning Winter. Hmm. Doe ons maar een zomerkoninkje....