Laten we eens eerst met de groep beeldend beginnen: het mooie doek van Marloes en Demi, tussen al die andere mooie decorstukken, het leuke stationnetje, de hoogbouw met de brandtrappen en andere bouwsels en schilderingen. Soms was de verf nog maar net droog, want in sommige werkstukken zat een flinke eindspurt. De dansers waren schijnbaar wat eerder begonnen, want daar zaten de meeste pasjes als gegoten tot in de trillende vingerpuntjes van Maud en Dina. Goed ingestudeerd en lekker afwisselend. De muziekgroep zette Jasmijn, Anna, Bart en Aron in als vaardige instrumentalisten en zong drie prima liedjes. Lieke speelde ook nog een moeilijke solo, waarop de dansers lieten zien zich goed aan live-muziek te kunnen aanpassen. De dramagroep tenslotte zorgde voor de rode draad met o.a. Evangeline als femme fatale - Amber van Altena: "Ho jongens, het is wel even fam fattal hè!" - en Mees, Jorg en Oscar als Hendrik Hooizak. Thema? De stad. Waar gaat dit over? Het thema-project van klas 2. De voorstelling was zeer onderhoudend en er was een flinke opkomst van belangstellende ouders. Voordat het stuk begon zagen we ook een aantal collega's en ouders vanaf school naar het dorpshuis lopen. Plukjes mensen, redelijk verstild allen in dezelfde richting lopend... we hadden een helder déjà vu: dit leek verdacht veel op het ter kerke gaan op zondagochtend in een diep Brabants verleden. Het was wel een hele rare kerk hoor en de dienst was op zijn minst experimenteel te noemen. Maar allerminst saai. Een van de misrituelen begrepen we niet: wat zaten die in het muzieklokaal verdwijnende dansers ineens te gillen? Zó erg lelijk is het schilderij van de kunstenaar Theo Elfrink dat daar hangt nu toch ook weer niet.

Frank Tarenskeen strompelt dezer dagen door de school. Tijdens een squash-partijtje - " ik wilde laten zien dat ik nog van mijn zoon kon winnen!" - heeft hij zijn knie geblesseerd. Nu verlaat hij zich voor een steuntje bij het lopen op een - opmerkelijk rode - nordic-walking-stick. Frank krijgt nogal wat humor over zich heen: "je wordt ouder, papa!", "hé jongens, laat die arme stumperd even door!" En dat niet alleen op school, maar ook thuis. Ach ja, zo komt het Icarusboontje om zijn kreupele loontje. Het is namelijk als vliegen naar de zon: je kunt de jeugd beter niet opzoeken op een terrein waarop ze van nature sterker is. Schoonheid? Competitie op dat terrein levert op zijn best Marijke Helwegens op. Spierkracht? Ga dan maar eens even armpje drukken met Randy. Snelheid? Probeer Maico of Jasper maar eens bij te houden op de triathlon. Nee, een licht belegen docent als Frank kan het beter gooien op zaken als bestendigheid, bezonnenheid of ervaring, mogelijk dat hij daarin nog eens een partijtje kan winnen. Laat al dat heftige gehups nu maar aan je jongere collega's over, opa. Oeps. Nu achtervolgt de humor deze beklagenswaardige oude sukkel zelfs tot in de Faits Divers. Ach. Life's a bitch. Then you die. De nordic-walking-stick zag er inschuifbaar uit, dus die kan altijd wel mee in de kist.

Maandagochtend en het was meteen al bal. Mireille Sleutjes had een belangrijke vergadering, maar 4C was natuurlijk even zo vrolijk komen opdagen voor de gymles. Nu hebben we in onze loopbaan al veel lessen overgenomen en gebabbeld in alle talen, wetenswaardigheden staan debiteren bij zaakvakken, intelligent de klas ingekeken bij exacte vakken  en vreselijk creatief staan doen bij de expressievakken, maar gym... nee, daar waren we nog niet eerder aan toegekomen. Het bleek - handelingstechnisch gezien - een eenvoudig vak: je geeft de leerlingen een bal en je stuurt ze de wei in. De fluit die we er bij kregen was er duidelijk een van één cent. Om de opdracht wat moeilijker te maken, zijn we maar even mee gaan voetballen. Dat leek soms verdacht veel op ons gewone werk: achter Daan en Ludo aan lopen (als ze de bal hadden). Zo nu en dan was het andersom (als wij per ongeluk ook een keer de bal hadden) en dat voelde meteen al een stuk beter. De partij waarin wij meespeelden was met Lisa, Lars, Niek, Jason en Marloes - of zat die bij de tegenpartij? - technisch en taktisch natuurlijk veel sterker en we rolden de Emilianen (Emilie was hullie coach) met gemak op. Het feit dat zij iets meer doelpunten scoorden, was dan wel weer een klein puntje in hún voordeel. Ruim op tijd hielden we op. Het was warm en natuurlijk wilde iedereen even lekker gaan dou... eh... deo-spuiten?! Moderne getsie. Ze schamen zich te zeer voor hun blote k**t om zichzelf even af te spoelen. "Ja, maar dat kan ook helemaal niet," zei Marloes desgevraagd. En waarom dan wel niet? Nou simpel: "Omdat niemand een handdoek bij zich heeft." Eh... ach zo. Ja, dat is logica. Zelf zijn we ook maar niet gaan douchen, maar daarvoor hadden we een hele goede reden. Juist, geen handdoek. Bovendien wilden we niet tot aan het tweehonderdjarig jubileum van de school over de tong gaan. Lars dacht troost te kunnen bieden: "We ruiken gewoon als echte mannen!" Chemische hologrammen uit een spuitbusje zal hij bedoeld hebben. Echte mannen staan immers onder de douche.

Eindexamen Blog - Dag 2 - Kunst Algemeen