Bibbers. Zenuwen. Klapperende tandjes en natte handjes. Het was vandaag de eerste dag van de CSE's, de Centraal Schriftelijke Eindexamens. Randy had overduidelijk behoefte aan een valiumpje en vond het moeilijk. Teun begreep een aanwijzing niet. Emma vroeg zich af waar ze die bakken dan hadden gelaten. Thale probeerde zonder geluid een bakje met kaasbroodjes te openen, helaas zonder al te veel geluk. Willem keek indrukwekkend geconcentreerd.
Als we moeten surveilleren valt ons veel aan onze dierbare vijfdejaars op. Zo zagen we een twee knoopjes waarvan er 1 kleiner was dan de ander. Een linkspoot. Vier vrijwel identieke haarstijlen. Een enorme hoeveelheid water en suikerdrankjes op tafels. En tadaaa! een heleboel woordenboeken. Gelukkig wel. We vonden de teksten Nederlands waar onze schatten zich over moesten buigen wel erg lang. En lastig. Pfoe. Blij dat wij geen examen meer hoeven te doen. Zet 'm op! Hou vol! Neem een banaan mee....

@#%!@@#%@*%^#% klonk het vandaag weer op menig plek in het gebouw. Redenen genoeg om te mopperen.  Maar de grootste bronnen van frustratie vormden toch wel weer de computers. Met name met bepaalde hard- en software leefden we vandaag weer op voet van oorlog. Alhoewel we, het leek er sterk op dat het euvel zich geconcentreerd had in het (bijna) middelpunt van de school: de leerjaarmentorenkamer. Gelukkig bestaan er ook voor deze rampen supermannen en -vrouwen. De printer-meneer had ondertussen zijn tom-tom niet meer nodig om de Kasteelselaan te vinden en bijna op de automatische piloot stapte hij het rampgebied weer binnen. Conclusie: met de printer was niets mis, het lag aan het netwerk. Maar de netwerk-held meende toch echt dat de vijand zich begaf in de wereld van het administratieprogramma. Maar de administratieprogrammeurs waren bezig met een oorlog in een andere dimensie. In ieder geval eentje die tot nu toe onbereikbaar was voor ons leger. Sylvia Sanders deed daarom nog maar een keer een dappere poging om Anneke van Bronswijk van munitie te voorzien om de strijd voor vandaag aan te kunnen gaan. Even leek een overwinning binnen handbereik, maar helaas. Er zat niets anders op dan ons aan het einde van de dag maar weer over te geven. Maar een ding is zeker. Morgen is weer een nieuwe dag en we zullen doorgaan. Voor volk en Notre Dame!

In lokaal 5 is de laatste dagen een gezellig studienestje ingericht voor vijfdeklassers die het liefst zich op school voorbereiden op hun examens. Een aantal leerlingen zoals Fee, Karlijn, Michiel en Kevin zitten er al de hele week en later zijn er anderen bijgekomen. Zelfs Wam en Pieter, die zich in het verleden toch niet als de meest fanatieke studiebollen hebben laten kennen, hebben het vrijplekje weten te vinden. Ze worden ook wel een beetje in de watten gelegd. We komen langs met koekjes, thee en koffie. Vandaag gingen ze aan de cola die volgens Fee "nog over was van de stuntdag". In werkelijkheid zijn de enige stoffelijke resten van de stuntdag een paar onbetaalde rekeningen, maar de cola werd hen niettemin gegund. Het is zo nu en dan zó gezellig dat we bezorgd informeren of er wel voldoende rendement uit wordt gehaald, maar de leerlingen geven aan dat zulks inderdaad het geval is. Zo nu en dan zien we een docent binnenstappen die nog een bijlesje geeft en het ziet er allemaal super relaxed uit. Het is dan ook helemaal vrijwillig. De leerlingen hebben voor zichzelf een planning gemaakt en deze bij ons ingeleverd. Daarop staan de tijden waarop we ze kunnen verwachten en wat ze willen gaan doen. Een van de vragen is, of we ze moeten houden aan de begintijd. Gelukkig heeft Pieter daar een duidelijk kruisje bij NEEN staan. Scheelt ons weer wat werk. Nu maar hopen dat alle leerlingen die we een weekje uit het oog zijn verloren thuis allemaal ook lekker aan de slag zijn. Staat de computer vaak genoeg uit Dominic? Neem je ook een keer pauze Caitlin? Zet je de wekker Sam? Succes jongens, enneh... 't komt vast goed.