| < Terug naar Home |
 24-04-2009 (MT 616) Ping pong - reine kwart - e-mailtje. Twee inwoners van Beek informeerden beleefd of we het leuk gehad hadden op de sportdag bij het Wylermeer. En er werd waardering uitgesproken over het feit dat we leerlingen stimuleren om zich sportief in te spannen in de buitenlucht. Mooi, zo complimenteus horen we het niet elke dag. Maar helaas, de positieve toon bleek niet van enig cynisme ontbloot. "Wij hopen dat u als school evenveel inspanningen zult plegen om uw leerlingen de algemene regels van fatsoen en verantwoordelijkheid bij te brengen. Blijkens de vele troep die bij het Wylermeer is achterbleven blijkt dat daar nog een wereld te winnen is." Ai. Daar werd een spijker pijnlijk op de kop getikt. We hebben natuurlijk direct gereageerd dat het achterlaten van troep natuurlijk niet de bedoeling was. Om er snel wat aan te doen, hebben we de nablijvers van de vrijdag in de auto gezet en naar het meer gereden om het met grijpertjes en vuilniszakken een beetje goed te maken. Gelukkig zat het weer mee. En al was het ook straf, we waren Hanneke, Joran, Jipp en Robin maar al te dankbaar dat ze voor de goede naam van de school direct in actie konden komen. Nico de Witt (zie FD 22-4) had blijkbaar goede zaken gedaan: er lag van alles, ook lege blikjes bier. "Die waren vast niet alleen van ons," zei Joran bij terugkomst, "o.k., wel een paar ervan, want vierdeklassers heb ik daar ook zien drinken, al ik ga natuurlijk niet vertellen wie dat waren." Heel fideel van Joran, daar hebben we alle begrip voor. Alleen... eh... de gehele 4e klas zat op een paar achterblijvers na in Praag en hoeveel achterblijvers waren nu alles bij elkaar bij het Wylermeer aan het helpen? Nee, daar hoef je geen Derrick voor te heten. Mensch, Harry! So einfach! Hol schon mal den Wagen. Maar belangrijker: hoe krijgen we toch in hemelsnaam onze troep op de plek waar het hoort, in de prullen- of afvalbak? Harry, warte mal. Het lijkt zo eenvoudig, maar dat is het - kijk na een schoolpauze maar eens even rond - dus niet, verdampt noch mal. 23-04-2009 (GL 615) Dit gaat niet over Teun. Mocht ie wel willen, maar is lekker niet zo. Dit gaat over de derde klassen. De derde klassen werden vandaag gefopt. Ze werden gevraagd waar te nemen. En dat was lastiger dan ze dachten. Een foto bleek niet te gaan over wat ze dachten en een schilderij bevatte twee verschillende voorstellingen. Daarna mochten ze zich buigen over de doelgroepen van verschillende tijdschriften. Eindredacteur Leonie had geen enkele moeite met het Opzij-publiek. Hartstikke raak was haar analyse van het nieuws. Eindredacteur Jelmer had wat problemen met zijn vormgevers. Zij wilden een extra blauw lijntje, maar hij niet. Bijna viel de redactie uiteen, maar onderschat hoofdredacteur Jelmer niet! Met een kloeke knal op de tafel, stond hij op zijn strepen en veegde de dames de mantel uit. Het ging zoals hij wilde, en dat was dat! Ondertussen (in het atelier van tante Til) aan de andere kant van het lokaal, had redacteur Shane het zich gemakkelijk gemaakt. Samen met Jari beweerde hij dat als eindredacteur Nick hem geen opdracht gaf, dat hij dan niet wist wat hij moest doen. Uiteindelijk lagen er vanmiddag een aantal prachtige covers. En hadden de derdeklassers weer wat geleerd over doelgroepen en gekleurde brillen. En manipulatie. En Teun. O, nee. Die zat niet in dit verhaal. Hoewel hij het heel graag wil. En er nu toch in terecht gekomen is... Hoe doet ie het toch? (Hoe zouden ze het in Praag hebben?) 22-04-2009 (MT 614) Tringtelefoon. "Met de bedrijfsleider van Nico de Witt." Die kennen we. Niet de bedrijfsleider, maar de Nico de Witt, de supermarkt van Beek. Daar wil nog wel eens een leerling van ons zijn broodnodige fondsen bij elkaar vakkenvullen om bij het uitgaan in het weekend geheel zelfvoorzienend te zijn in de aanschaf van onmisbaar bier en maagvullend frietje oorlog. De bedrijfsleider klonk enigzins geagiteerd: "Er lopen momenteel wel zo'n veertig leerlingen in mijn zaak rond! Zijn die van u?" Met zekerheid konden we het niet zeggen, maar het was wel waarschijnlijk dat een aantal leerlingen zich op weg naar de activiteiten bij het Wylermeer van voldoende snelverbrandende calorieën aan het voorzien was. "Maar dat kunnen wij in onze zaak niet hebben! Daar zijn we niet op berekend. Dat geeft allemaal gedoe en de klanten nemen het ook nog 'ns voor die jongeren op..." Nu willen wij van nature graag helpen, daarom zitten we ook in het onderwijs in plaats van in de gezondheidszorg*, de politiek** of het bankwezen***, maar hier waren we toch even aanhanger van "ieder het zijne" waar het om de aanpak van dit probleem ging. "Wat wilt u dat we voor u doen?" Gelukkig bleek de bedrijfsleider een redelijk man. Of we in de toekomst rekening wilden houden met de belasting van de supermarkt, als we weer eens een activiteit die richting op zouden plannen. En of we de leerlingen er dan op zouden willen wijzen dat je een supermarkt moet bezoeken in plaats van overvallen. Dat wilden we natuurlijk wel doen, al lang blij dat we niet spoorslags richting Beek hoefden om rondslingerende eerste-, tweede- en derdeklassers uit de snoep- en chipsvakken te plukken. Maar stiekem waren we ook wel trots dat de overige klanten het voor onze leerlingen hadden opgenomen. Daar maakten we uit op dat ze zich toch niet al te zeer hadden misdragen. Een hoop herrie en drukte, zo schatten we in, maar verder niks mis mee. Zo hebben wij ze immers elke dag.*Grapje Yvonne! **Grapje Lia! *** In deze sector kennen we persoonlijk gelukkig niemand in wiens richting we een ongeloofwaardige relativering hoeven te maken. 21-04-2009 (GL 612) Julie stond er vanmorgen een beetje beteuterd bij. Ze had haar koffertje gepakt. Een klein bescheiden koffertje. Inclusief steiltang en fohn. En een klein handtasje. En toen kwamen de heren. Guus had een enorm geval bij zich en bedacht zich ook nog dat hij een gitaar mee wilde. Koos liet zich niet onbetuigd met een flinke koffer, die zoals hij met luide stem aan ons bekende, ook een zangversterker bevatte. "Weegt wel vier kilo!" Levent had een koffer op XC-wielen en collega Jo de Klein dreigde elke koffer die meer woog dan de zijne open te maken om te controleren op drank. Langzaamaan liep het plein vol en toen het plein vol was begon het volkje te lopen richting bus... richting welke bus? De bussen wisten waarschijnlijk niet van de omleiding, maar dat gaf niet, want toen konden Teun en Romy en Roy nog even iemand uitzwaaien, of toch niet? De bus kwam nog steeds niet. En dus heeft Romy haar broer niet uitgezwaaid. Maar ze zijn wel weg. De rest van de week zonder 4A, 4B, 4C, 4D en 4E. Zonder Hans Linders en Michiel Verstappen. Zonder ... ach gelukkig hebben we Koen, Aleksandr, Bjorn en Jaimy nog. Maar die maken niet genoeg lawaai voor een hele klas... We hebben een beetje "klaswee." Veel plezier in Praag! 21-04-2009 (TBNvdHFJkl5613) De lentekriebels gaan voor de vierdeklassers altijd gepaard met Praagkriebels. Ondanks de te laat gekomen bussen, bleven de desbetreffende kriebels wel in de lichamen van de leerlingen voortleven. Met enorm veel goeie zin stonden ze voor... de gesloten busdeuren. Daar was dus de volgende teleurstelling. De deuren bleven gesloten. Ook deze vertraging mocht de pret niet drukken. Een beetje later aankomen, ach... Na de douanecontrole op eventuele alcoholische versnaperingen gingen de leerlingen dan uiteindelijk toch op weg, vol goede moed. Gedesillusioneerd bleven de geliefden met hun lentekriebels achter.
|  |