In de onderwijsbijlage van de Volkskrant van afgelopen weekend werden we door een stel narrige ouwe mannen uitgemaakt voor digibeten. Huh? Ja. De grote mannen die daar mochten praten over de verloedering van het Nederlandse onderwijs beweerden dat er nog docenten onwetend waren over internetcommunities. Vette dis! Het bewijs van het tegendeel leverde Frank Tarenskeen vanmorgen. Relaxt binnen lopend, draaide hij zich om en zoende collega Danielle Geenen drie maal op de wang. We hadden de camera op de i-phone van Magda Brzezinska niet stand-by anders hadden we het verbijsterde gezicht van Coby van der Berg kunnen posten. Al twitterend overlegden we hoe hij toch wist dat Danielle Geenen jarig was? Het antwoord deed ons glimlachen: HYVES! Natuurlijk. Overleggen over toetsen? Mail. Even een vraag stellen? MSN. Welterusten wensen? Hyves-kwekken.... Wie denken ze wel dat ze voor zich hebben? Wie loopt er hier nou achter? Als de nieuwe school er is, gaan we het klassenboek vervangen door een bluetooth-verbinding. We keken vandaag al even hoeveel leerlingen compatible waren. Ellen was er klaar voor: haar mobiel "Ellebel" liet zich makkelijk vinden, maar van wie "I luv you" was? We voelden ons gevleid....

Guido gaf ons - helemaal terecht - vanwege de FD van 9 april strafwerk op: twee kantjes over "het leven van een drol", te publiceren op de website. Bij dezen.
Er was eens een drol, die zat in zijn hol, 's morgens vroeg om half zeven. Hij maakte zich druk, want straks ging hij stuk, als hij acte de presence moest geven. Want hoe bruin ook, hoe vol, hoe rijk aan cholesterol, het lot van elk drollenleven: wordt de druk te hoog, men houdt het niet droog en zal in het watercloset sneven. De drol klaagde luid: "Straks moet ik eruit! Wat is de zin van dit drollenbestaan?" De dikke darm, zo warm, antwoordde: "Ach arm, vang snel een levenswerk aan! Schrijf nu je memoires en zorg dat het klaar is voordat je smurrie bent in het riool. Want al ben jij straks zoek, wat rest is je boek en wie weet maak je daarmee nog school! Zei Confusius niet: "Verwek een kind, schrijf een lied, als je na je dood nog wil blijven"?" De drol zei: "Okay! Een fantastisch idee!" en hij vong direct aan met schrijven. HOOFDSTUK 1: PRENATAAL, herinneringen oraal, aardappeltjes met vette jus. HOOFDSTUK 2: PRENATAAL, de weg door 't slokdarmkanaal, holgevoelens, déjà vu. En aldus, blad voor blad, beschreef hij zijn levenspad. Het werd zowaar een lijvig boek. Door melancholie verteerd, raakte de drol geëmotioneerd en liep bíjna dun door de broek. De sluitspier, van beroep recensent, erkende echter zijn schrijverstalent en hield hem gelukkig wat langer binnen. De drol nam distantie, herkreeg zijn substantie en kon dus aan nieuw werk beginnen. Hij schreef een dikke roman over een schoenenpoetser in Tadjikistan, voor de anus een gevoelig liefdesgedicht. Een reisgids voor Montmartre, 'n biografie van Jan Paul Sartre en een standaardwerk over de materie van licht. Maar toen was 't gedaan, ook deze drol moest er aan, onder hoge druk schreef hij zijn laatste zin. En nog voor half twee, ging de broek naar benêe en spoelde hij de vergetelheid in. Maar zie, dat was sterk, zijn complete levenswerk, stond in een nette stapel naast de pot. En op een post-it stond geschreven: "Ik ben vergaan, maar toch gebleven! Ik was een drol, maar ben nu God!"
...
Maar... tsja... een onvoorziene strop... het w.c. papier was op... hij is dus niet lang God gebleven... Want toen het vegen was gedaan, kwam zijn levenswerk achter hem aan en eindigde zo dit drollenleven. Shit happens.

Trix Kranenburg kreeg een mooie bos bloemen. Die nam ze later mee naar huis. Daar zal zich ongeveer de volgende conversatie hebben voltrokken:
"Ha ventje."
"Ha meiske. Zoho! Mooie bos. Waar heb je dat aan verdiend?"
"Secretaressedag."
"Huh...!?"
"Secretaressedag. Gewoon, 16 april."
"Bestaat dat? Écht? Om te gillen! Hebben ze ook een conciërgedag? Een TOA-dag? Nee? Een systeembeheerdersdag? Een directeursdag? Een lerarendag? Een leerlingend... "
"Een lerarendag, de dag van de leraar, dat bestaat, 4 oktober."
" 4 Oktober is dierendag."
" Ach 5 mei, 30 april, whatever."
"En dan krijgen alle docenten zo'n mooie bos bloemen?"
"Nee, als ik er op tijd aan denk, krijgen ze een stukkie taart. Vorig jaar was ik 't vergeten."
"En wat maakt een secretaresse dan zo bijzonder dat..."
"Doe niet zo moeilijk, man. Gewoon leuk."
"Die bos ruikt naar dikke industriemeneren in driedelig pak met vette sigaren en een foute auto die een slijmerig wit voetje willen halen bij het secretaressevrouwtje. Waarom heb je die bos niet geëmancipeerd in de kliko gedonderd?"
"Jij gunt me gewoon niks!"
"Hoho, laatst heb ik nog een bosje tulpen..."
 "Ja, t-u-l-p-e-n! Duh."
"Oh, dat was weer niet goed genoeg zeker! Nou, laat ik je dit vertellen..."
En dat is vast van kwaad tot erger gegaan met slaande deuren en bittere verwijten over strijken van overhemden en de komst van schoonmama. Zijn wíj even blij dat wij vandaag die bloemen niet mee naar huis hebben moeten nemen!

De dubbele herkansing van klas 5 bracht een novum op Notre Dame: leerlingen die in quarantaine moesten. Dat klinkt een beetje besmettelijk ziek, maar dat viel wel mee. Ongeveer twintig vijfdeklassers werden in de mediatheek afgezonderd van de rest van hun jaarlaag, omdat een aantal toetsen op twee momenten moest worden afgenomen. Dan kun je natuurlijk niet hebben dat leerlingen elkaar in de pauze even bijpraten over de toetsvragen. Leerlingen snapten gelukkig de noodzaak van deze quarantaine - slimme leerlingen immers, zitten niet voor niets in klas 5 - en de tijdelijk gevangenschap  liep van een leien dakje. Op die van één leerling na. Jasper stond ten onrechte niet op het quarantainelijstje dat de voor de gelegenheid aangetrokken penitentair medewerkster Marian Janssen nauwgezet aan het afvinken was. Met Jasper was mondeling afgesproken dat hij in quarantaine zou gaan en hij kwam zich natuurlijk braaf melden. Maar omdat de afspraak even buiten de cipier (cipres?) van dienst om was gegaan, wees Marian hem onverbiddelijk de deur. "Ja, maar ik moet hier toch écht zijn!", probeerde Jasper nog. Maar nee, hij kwam er dus écht niet in: "Wegwezen jij, je staat niet op mijn lijstje!" Dat betekent dat de toetsvragen voor de luistertoets Engels in de persoon van Jasper even zeer besmettelijk hebben rondgelopen. Niet dat we verwachten dat hij er ook maar iets mee gedaan heeft, hoor. Want ho 's, 't was wel even Jasper hè. Dat zal zijn eer te na zijn geweest.