's Morgens komen we vaak langs leerlingen, die helemaal vanaf de bushalte bij de afslag van de Rijksweg naar school moeten lopen. Daar hebben we het altijd een beetje mee te doen. Het is toch alles bij elkaar zo'n twintig minuten stappen met een tas om je nek. Toegegeven, het is niet de vierdaagse, maar de bussers worden al meer dan een jaar gestraft voor de aanleg van de nieuwe villapoepafvoer van Ubbergens gouden wc-potten. Als we op de fiets zo'n voortploeterend groepje passeren, is het niet zo erg. Dan verrichten we zelf ook voldoende lichamelijk inspanning om er zonder schuldgevoel - "goedemorgen!" - aan voorbij te fietsen. Met de auto is het anders. Laatst knorden we langs Kelly. Kleine meid, grote tas, kleine stapjes, grote afstand. Wat te laat bedachten we, dat we die best even een lift hadden kunnen geven. Terugrijden is ook weer zo overdreven, maar toen we even later Dionne en Lis zagen, waren we inmiddels alert genoeg. Die profiteerden dus van de opgebouwde wroeging. Kelly heeft nog een taxiritje tegoed, zullen we maar zeggen... en dan zwaaien we in het voorbijgaan naar Dionne en Lis.

Zo vlak voor een vakantie komen er van alle kanten ontboezemingen. Want als we willen weten wat Tom op zijn brood wil, gaat hij dat ook aan ons vertellen. Dat Alain graag vlees op brood doet, dat snappen we ook wel. Nadia bakt liever appeltaart dan dat ze een cake meebrengt en Lotte maakt liever worstenbroodjes. Noortje bakt liever cake dan dat ze er eentje koopt en Ilse gaat voor het verse kerstbrood. Gelukkig zorgt Emiel voor de sfeer.
De sfeer zat er verder goed in vandaag: er werd gezorgd voor muziek (?) in de aula, de dames van de Serious Request actie deden erg hun best om hun waar aan de man of vrouw te brengen en Marij van Deutekom opende de actie met een openbaring van haar kant: een pluche rood pak. Kaartjes en lekkers vonden al snel hun geadresseerde en pannenkoeken werden verslonden. Een mooie start. Wie krijgt er morgen een kaartje. Van een aanbidder? Morgen meer....
Waarover we ook wel meer wilden weten vandaag, was het liefdesverhaal. Teun deed vol overgave en speeksel mee. Birgit was nieuwsgierig en Marlon gaf -terecht- David het nakijken. 2B weet pas donderdag meer. Reed de dame weg met de trein om nooit meer terug te komen? Zal Thomas zich op tijd herinneren waar hij die laptop had achtergelaten? Zal het haar van Tim nog gestyled onder zijn pet vandaan komen? Zal Hicham weer in zijn eentje achterin de klas zitten, zonder Koen, Kasper en Carlo? Lees morgen meer. Soap Notre Dame. Elke dag nieuwe ontwikkelingen....

De start van de nieuwbouw had iets surrealistisch. De hele school was naar het brugje gedirigeerd om een brandend kaarsje in het water te leggen. Aangezien er maar een enkel kaarsje in slaagde om het vlammetje levend te houden, keken we al snel tegen een roodgeel waxinetapijtje aan, dat daar wat ontheemd lag rond te dobberen. De omschakeling naar het modderleggen - niet in het water maar op de kant - leverde nauwelijks een beter resultaat op en het feit dat het niet donker was droeg ook nog eens bij aan de vervreemding: zelfs al brandde het kaarsje, je zag het toch niet. De wethouder liet het gezelschap vervolgens aftellen, dit als officiële aanvang van de werkzaamheden. Je zou verwachten dat bij nul de bouwplaats zou volstromen met deskundig gehelmde werknemers, dat er een heimachine zou gaan bonken of dat er toch minstens - het meest onmisbare item in de bouw - een schaftkeet zou voorrijden. Niets van dat alles. Tjilpende vogeltjes. Broembroem op de Rijksweg. Er was dan ook gekozen voor een sobere aftrap van de nieuwbouw, in verband met de omstandigheden van een week eerder. In de aula was het daarna gezellig. Terwijl de gasten zich - beleefd aan een glas nippend - met elkaar verstonden, verzorgden leerlingen de achtergrondmuziek (nou ja, achtergrond...). Naast de bekende talenten stonden daar toch ook mooi Allegra, Marjolein, Sterre en Jill achter de microfoon, die daarmee hun eerste stappen op het podium zetten. Dat was vandaag óók een mooi begin.

We belden via de vaste lijn naar Frank Tarenskeen die op dat moment Marij van Deutekom op zijn mobiel had, die aan Frank via haar vaste lijn vroeg of hij aan ons wilde doorgeven of wij haar wilden bellen op haar mobiel, hetgeen we dus konden doen met ons mobieltje. Picture this: drie mensen die elkaar aan het bellen zijn met aan één oor een telefoonhoorn en aan de ander een mobieltje. Het had gekund, ware het niet dat Frank zich helaas niet gek liet maken en de twee inkomende gesprekken - ouderwets unitaskend - één voor één afwerkte. Om te onderstrepen dat we echt in het tijdperk van übercommunicatie terecht zijn gekomen, stuurden we tijdens het wachten een mailtje naar Corrie van Dongen, ontvingen we een SMS-je op de mobiel en plofte de post analoog op de deurmat. En dan hadden we niet eens onze Hyves en MSN aanstaan. We communiceren ons nog eens een ongeluk. Een hoop van dat gecommuniceer is hartstikke handig, maar soms loopt het uit de hand. Vooral aan het "allen beantwoorden" bij het e-mailen beginnen we langzaamaan behoorlijk de schurft te krijgen. Voorbeeldje. De kern van de eerste mail, gestuurd aan tien personen is: "We spreken af om zeven uur in restaurant Koks & Co". Heel gezellig allemaal, maar dan loopt via allen beantwoorden wel de volgende e-maildiarree je Postvak In binnen:
1. "Okidoki, ik ben er! Tot dan, Hanneke."
2. "Ik ben iets later. Toedels, Gerard."
3. "Prima! Kan ik met je meerijden Hanneke? Groetjes, Petra"
4. "Dat gaat helemaal lukken, ik ben er. Bye, Tom"
5. "Dat is goed Petra, ik pik je op om 18.00 uur. Tjuus, Hanneke P.S. Mag ik jouw rode sjaal lenen?"
6. "Gaat lukken, tot dan! Herman"
7. "Ik kom met de trein, nog iemand? Ik hoor het wel, Dirk"
8. "Gezellig! Ik ben er. Groet, Dionne"
9. "Ik heb mijn rode sjaal in Utrecht laten liggen, bij die APS-meeting. Heb wel een groene voor je. Groetjes, Petra"
10. "Ben helaas verhinderd, zoals jullie weten. Veel plezier! Groet, Willem"
11. "Morgen ben ik toevallig in Utrecht, moet ik die sjaal even oppikken? Groet, Herman"
12. "Goed geregeld, ik ben er! De trein van 18.06 uur, Dirk? Yvonne"
13. "Ben jij morgen ook in Utrecht voor die CPS-conferentie Herman? Daar ga ik ook heen! Groet, Tom"
14. "Je mag anders mijn oranje sjaal met leeuwtjes wel lenen Hanneke! Haha, Dionne"
15. "Beter de intercity van 18.15 uur, perron 4b. Tot daar! Dirk"
16. "Wordt lastig voor mij, kunnen we niet een half uurtje later afspreken? Sorry! Roos"
17. ... etcetera, 18. etcetera en nog een 19. 20. 21. 22. ... zucht... vermoeiende etceteras.
Helaas geen fictie.

Charel van Deursen had een zware les achter de rug. Zeker weer niet vooruit te branden, Charel? Zoals zo vaak: je bent jong en je wilt niks? Integendeel. De klacht van Charel ging over de overmatige inzet van de klas 5D. De klas deed zó goed mee, dat Charel door alle inbreng van de leerlingen helemaal het spoor bijster raakte. We kunnen ons er wel wat bij voorstellen: als leerlingen zoals Alon, Julie, Willem Jan en Emelie de ketel opstoken, dan gaat het treintje echt wel rijden. Als Marjolein en Maico er dan ook nog paar scheppen kolen bij gooien, mag gevreesd worden voor een ouderwetse spoorwegramp. Met wat stuurmanskunst had Charel de les het eindstation binnen weten te loodsen, maar we noteren een geheel nieuwe onderwijsklacht: te enthousiaste leerlingen. Die klacht hopen we natuurlijk vaker te horen. Het was sowieso een enthousiast dagje. In de pauze ging er gejuich op in de aula en de surveillanten snelden al toe uit vrees voor een opstootje, maar... niets. Alleen gejuich. Zonder aanwijsbare reden. Bij dat soort gejuich is er meestal een gouden koets in de buurt, maar nee, ook dat niet. Vreemd.