We hebben het allemaal wel eens meegemaakt. Hoor je een leuk liedje op de radio, maar de naam van de zanger of zangeres ken je niet. Of je leest een leuk boek (ja dat kan), maar je hebt eigenlijk geen flauw idee wie de schrijver is, omdat je niet op de kaft hebt gekeken. Vaak maakt het je niet eens uit wie de artiest of auteur is, want het gaat immers om de muziek of de inhoud. Zo zou het eigenlijk ook moeten gaan met kleding, schilderijen, parfums, gerechten, naschriften en ga zo maar door. Een aantal lezers zal nu instemmend gaan zitten knikken en zo weer over gaan tot de orde van de dag. Een aantal anderen, we noemen ze voor het gemak even het publiek van lokaal nul, is zojuist waarschijnlijk opgeveerd. Want ja, het staat er echt: naschriften. Want het grootste mysterie van Notre Dame is er niet om opgelost te worden. Het maakt toch helemaal niet uit wie de naschriften schrijft? Sterker nog: naschrift maakt zich gewoon altijd bekend als datgene wat het is. Een naschrift. Dus dames en heren, speculeer er nog maar rustig op los. Deze fd-er wil ook wel een gokje wagen. Het naschrift is    i  l
He verdorie, is net nu de inkt op.........

Nog niet zo lang geleden schreef Mathieu Breuring iedere ochtend met een krijtje de roosterwijzigingen voor die dag op het groene bord bij de ingang. Soms had hij geluk en kon hij dit klusje vrolijk fluitend de dag daarvoor al klaren. Wijzigingen werden direct verwerkt met behulp van een borstel en wederom hetzelfde krijtje. Tegenwoordig hangt op ongeveer dezelfde plek een modern flatscreen en worden wijzigingen met een druk op de knop doorgevoerd. Nog niet zo lang geleden tekende Han Verhoeven hele esdorpenlandschapen compleet met schapen over de volledige breedte van het groene bord. Tegenwoordig tekent hij met white boardmarkers en is zijn tekenvlak teruggebracht tot A1-formaat. Daartegenover staat wel dat de meest leuke en interessante filmpjes (en liedjes) tevoorschijn getoverd kunnen worden via beamer en digi-bord. Nieuwerwetse zaken verdringen langzaam maar zeker de ouderwetse. Toch gaan deze veranderingen niet zonder slag of stoot. De aanhouder wint! Dat moet ook het krijtje bij het bord van lokaal 15 gedacht hebben. We hebben het dan ook met een beetje heimwee naar (sommige) vroegere tijden maar laten liggen. Een mooie stille getuige......

Vijfdeklassers kregen de eerste toets van de SE-week voor hun neus. Proefwerk Kunst Algemeen, zoals altijd de prima ballerina van het hele toetscircus. Met een filmpje als bron, audiofragmenten en kleurenafbeeldingen. Wie denkt dat er met toetsen alléén maar gecontroleerd wordt of de leerling voldoende van de stof heeft opgestoken, vergist zich. Er wordt  tijdens het maken van de toets evenzoveel geleerd als dat er gereproduceerd wordt. Er moet kennis worden toegepast, waarvoor het nodig is om na te denken. En leer je daar niet het meest van: je hersens te gebruiken. Maar stiekem leren leerlingen ook een aantal woordjes bij. Soms is de lacune (eh... het hiaat... eh... de leemte... eh... het gemis) in de woordkennis verrassend:  "Wat bedoelen ze* met termen?" Of: "Wat bedoelen ze met een geometrische figuur?" Alle leerlingen die dat laatste vroegen bleken allemaal wiskunde in hun pakket te hebben. Soms is het grappig: "Wat bedoelen ze met een beeld oproepen?" Als je dat letterlijk neemt, dan heb je inderdaad een probleem. Soms is het begrijpelijk: "Wat bedoelen ze met hoe vergaren zij hun rijkdom?" Dat is natuurlijk erg ouderwets taalgebruik. De volgende keer zullen we daar iets neerzetten als: hoe kom die nigga's an 'm ze doekoe, aight?
* Leerlingen vragen altijd "wat bedoelen ze met ...", in plaats dat ze meer correct vragen: "Wat bedoelt u of mijnheer Tarenskeen met .....?"Ze vertrouwen het de docenten vast niet toe dat ze zo'n toets kunnen maken.

Vanochtend werden we verrast door Walter en Pascal voor de deur van de personeelskamer. Op zich niet uitzonderlijk dat er leerlingen voor de deur stonden. Wel dat ze toen Pascal per ongeluk tegen het "smoelenbord" aanliep ontdekten dat de plaatjes werkten als een soort voodoopoppetjes. Pascal tikte op het voorhoofd van het plaatje van Danielle Geenen en prompt leek ze aan hoofdpijn te lijden. We durfden de rest van de dag niet meer te kijken wat er nog meer met de plaatjes gebeurde. We namen voor de zekerheid ook maar een paracetamolletje. Verder kwam Dylan langs met appeltaart. Appeltaart met een hoofdletter. Wel twee. En debiteerde Maico zijn wijsheden over vrouwen: als ze dan geen frietje hoeven, toch maar een frietje voor ze bestellen, want ja, anders eten ze jouw bakje leeg. En daarbij schijn je volgens Maico vrouwen pas echt te begrijpen als het tot je is doorgedrongen dat ze volkomen getikt zijn, of woorden van die strekking, want we werden afgeleid door de reactie van Emelie. Emelie die niet wist wat de FD was. En er volgens haarzelf nog nooit in had gestaan. Maar volgens Senna wel. Maar nu zeker. En Alon? Ach Alon dacht dat we de boom in konden. Om er vervolgens een damesblaadje van te laten maken. En dat lekker te gaan lezen. En dan te laten afpakken. Oei! En vergeten op te halen in de pauze. Hebben we ook eens iets anders te lezen vanavond dan nakijkwerk. Net zoals Walter en Pascal. Die kregen waar ze vanochtend al om gevraagd hadden. Hadden ze het aan het smoelenbord gevraagd? En Han Verhoeven dan? Geen nieuws vandaag.....