Castle Lane Rock 2015

 

 

Terugblik Castle Lane Rock

door: Michael Termeer

 

Tussen droom en glorie staan jury’s. Zo ook

bij Castle Lane Rock. Niet dat de winst daar

écht belangrijk is, meedoen is immers winnen. Juryvoorzitter Frank Tarenskeen verwoordde dat heel mooi voordat hij met de uitslag kwam. Maar net als bij een spelletje: meedoen is leuk… maar winnen is leuker. De bloemen, de aandacht, de complimenten; genoeg om een mens weer een paar minuten gelukkig te maken. Zeker omdat je ook veel van jezelf hebt laten zien, zoals de mate waarin je creatief bent, de mate waarin je een instrument kunt bespelen, je persoonlijkheid, je uitstraling, je smaak… en dan zitten daar vier heren achter een tafeltje ernstig op hun papiertjes te  krabbelen omdat hen gevraagd is om een oordeel te vellen. Met die opgepimpte Staelmeesters die je de maat nemen, voelt winnen toch wel als een injectie zonneschijn.


Voor het eerst in 20 jaar heb ik bij deze editie wat flarden van het jury-overleg  meegekregen (dan hadden ze maar niet bij de koffieautomaat moeten gaan zitten). Met dat overleg heb ik me als “producer” nooit bemoeid, om begrijpelijke redenen. Het viel me op hoe integer en scherp de nummers werden besproken. Talent en vaardigheid werden onderkend, maar ook beperkingen en uitdagingen. De jury  zag scherp waar er met inzet en toewijding was gewerkt en waar de voorbereidingen beter hadden gekund. Niet alleen bij de leadzang, maar ook bij de individuele bandleden en hun samenspel. Alsof ze bij de repetities hadden gezeten. En dat alles zonder aanzien des persoons en zonder rekening te houden met gevestigde reputaties. Waar het adjectief “deskundig” bij jury’s nog wel eens ironisch wordt gebruikt, kan ik na deze koffieautomaatspionagemissie zonder enige reserve bevestigen: Castle Lane Rock heeft een deskundige jury.


Dus geen tweede winst van de performer bij uitstek, Jochem Macaré. Geen winst voor het meest uitgewerkte arrangement van Mike Meurs. Beiden natuurlijk wel een eervolle vermelding, zoals ook voor Tijs Pors als gitarist. Geen winst voor het grootse zangtalent van Randi van Otterloo. De eerste uitvoering van haar lied Forever we said hád het gewoon even niet. Wat er was gebeurd, als ze het nummer in de tweede uitvoering had gebracht (in de finale behaalde het nummer de 3e plaats en werd nogmaals gespeeld), dat zullen we nooit weten, maar Randi haalde met de publieksprijs voldoende erkenning binnen en deed dit kunststukje voor het tweede jaar op rij. Een verrassing op plaats 2: Oscar Weijde met zijn lied Searching for the one. IJzersterk gezongen en in het genre romantische ballades een absolute topper. En tot slot natuurlijk de winnaar, Fibi Blitz met My voice. Frank Tarenskeen had het over “presence” en “een echte bandleider waardoor iedereen beter gaat spelen”.  Ik heb Fibi ook aan het werk gezien in de repetities en kan me helemaal vinden in dat juryoordeel: Fibi weet niet alleen wat ze wil, maar kan het ook overbrengen, zowel in de repetitie als tijdens de uitvoering. Het werd gezien, het werd gewaardeerd: goed werk, jury! Eh…. Dat betekent overigens niet automatisch dat we het met jullie oordeel eens zijn hoor. Want iedereen die niet in de jury zit, heeft altijd het recht om het beter te weten dan die prutsers!

 

1e plaats: Fibi Blitz (kl4) met het liedje My voice;

 

 

 

 

 

2e plaats: 

Oscar Weijde (kl4) 

 met  

Searching for the one

 

 

 

 

 

 3e plaats en publiekslieveling  (voor het tweede jaar op rij):  Randi van Otterloo (kl5) met  Forever we said.

 

 

 

Eervolle vermeldingen:

Mike Meurs (arrangement, kl5),

     Jochem Macaré (performance, kl5) en

          Tijs Pors (gitaar, kl4).

 

Klik hier voor de prachtige foto's van onze eigen hoffotograaf Sylvia Sanders.

 

Verder terugkijken?

Klik hier voor een terugblik op CLR 2014.

Roosterwijzigingen
Lokaal 0
School Webazine
Wall of Fame
Notre Dame in beeld
PBS school